Zaakwaarneming

In Nederland is de zaakwaarneming geregeld in artikel 198 t/m 202 van het Burgerlijk Wetboek 6. Dit zegt het volgende:

Zaakwaarneming is het waarnemen van de zaken van een ander. Juridisch gezien is het zich willens en wetens en op redelijke grond inlaten met de behartiging van het belang van een ander, zonder dat hij bevoegd is door een rechtshandeling of een andere rechtsverhouding.

De “behoefte” aan zaakwaarneming ontstaat doorgaans onvoorzien, door omstandigheden waarmee vooraf geen rekening werd gehouden door degene wiens zaken worden waargenomen.

Beginnen aan zaakwaarneming is niet vrijblijvend. Zaakwaarneming dient zorgvuldig te gebeuren en te worden voltooid. De wet zegt hierover: “De zaakwaarnemer is verplicht bij de waarneming de nodige zorg te betrachten en, voor zover dit redelijkerwijze van hem kan worden verlangd, de begonnen waarneming voort te zetten”.

Ten slotte moet de zaakwaarnemer zodra dit redelijkerwijs mogelijk is, aan de belanghebbenden verantwoording afleggen van wat hij heeft uitgevoerd als zaakwaarnemer. De wet zegt hierover: “De zaakwaarnemer doet, zodra dit redelijkerwijze mogelijk is, aan de belanghebbende verantwoording van hetgeen hij heeft verricht. Heeft hij voor de belanghebbende gelden uitgegeven of ontvangen, dan doet hij daarvan rekening en verantwoording.”

Vergoeding zaakwaarneming

De wet zegt het volgende over de vergoeding: “Heeft de zaakwaarnemer in de uitoefening van een beroep of bedrijf gehandeld, dan heeft hij, voor zover dit redelijk is, recht op een vergoeding voor zijn verrichtingen, met inachtneming van de prijzen die daarvoor ten tijde van de zaakwaarneming gewoonlijk werden berekend.”